Home » Old Blog » सपना लिलामीमा छ….(भाग ३)

story

भाग २ पढ्नुभयो? छैन भने यहाँ क्लिक गर्नुहोस !!

(Smoking is injurious to health)

अगाडी सरला उभिरहेकी थिइ, मेरो स्कुल पढ्दाको साथी । हाम्रो घरभन्दा केहि पर मात्र उसको घर थियो । स्कुलमा हामी मिल्ने साथी थियौं ।
हातको सिगरेट एसट्रेमा निभाएँ ।

“अँ, म” मैले जवाफ फर्काएँ ।

“कताबाट आयौ यतिवेला ?” उसले सोधी ।

“म काठमान्डौबाट, तिमी नि ? के गर्दैछौ आजकाल?”

“म पोखराबाट, ट्राभल एजेन्सीमा टिकेटिंग गर्छु ।”

यस्तै हालचाल अनि दैनिकीका गफ भए । म उसँग खोल्न चाहन्थें मेरा विगत, वर्तमान र अनिश्चित भविष्यका पोकाहरु, तर मुख वाउन सकिन । आफ्ना पिडा र दुखका आशु देखाई, सहानुभुतीको सस्तो भिख माग्न मेरो मनले मानेन । म जे थिएँ आफैसंग थिएँ । म आफैलाई सुनाउन चाहन्थें र आफैं संग राख्न चाहन्थें यी निरस जिन्दगीका विरहहरु, किनकी मेरो सबैभन्दा ठूलो साथी म आफैं थिए, मलाई म जतिको धैर्यता पुर्वक सुन्ने र बुझ्ने कोहि थिएन । हो, म रस चुसेर फ्याकिएका आँपका वेवारिसे कोयाझैँ थिएँ, निरस र खोक्रो ।

******

१२ कक्षाको पढाइ सुरु हुन लाग्यो । म काठमान्डौ लागेँ । फेरि उहि शहर, तर म भित्र बेग्लै उमंग थियो, किनकी त्यहाँ मेरी आयशा थिइ । मेरा जीवनका लक्ष र गन्तव्यका गोरेटोहरु पनि त्यहि बाटो हुदै जादैथिए । हो काठमाण्डौ म यस कारणले फ़र्कदैथिएं कि, त्यहाँ मेरा जीवनका दुई सपनाहरु: आयशा र सुन्दर भविष्य, दुवै मेरो प्रतिक्षामा थियो ।

कक्षा १२ को पढाइ धमाधम हुदै थियो । हामी उसैगरि कलेज जाने आउने गरिरहेका थियौं । शनिवार कि त कतै घुम्न गइरहेका हुन्थ्यौं कि त मुभी हेर्न ।

११ को रिजल्ट आउने हल्लै हल्लाको विचमा रिजल्ट आयो । मोबाइलमा सिम्बोल नं एस. एम. एस. गरेर पठाइसकेको थिएँ ।

“ वाउ इट्स ८१ परसेन्ट ”

म तीन हात माथि उफ्रिएँ । आयशालाई फोन गरें, उसको ७८ । मेरो खुसीको सीमा रहेन । घरमा आमालाई फोन गरें र खुसी साँटासाँट गरें । भोलिपल्ट कलेजमा पनि सबैले बधाई दिए । त्यहि गएसी थाहा पाएँ म कलेजमा टप ५ मा परेको थिएँ ।

एकदिन शुक्रबार मैले आयशालाई बेलुकी बाहिर कतै रेस्टुरेन्ट जाने प्रस्ताव गरें । मैले साथीको बर्थडे छ भनेर बहाना बनाएँ, उसलाई पनि त्यहि गर्न भनें ।

“बि इन बालाजु चोक एट फाइभ” मैले एक घण्टा अघि एस. एम. एस. गरें । ५ बज्दा ऊ सोहि ठाउँमा थिइ । त्यसपछि हामी लाग्यौं लाजिम्पाट तिर ।

फ्रेन्च एम्बेसी नजिकै रहेको Trisara भित्र छिर्यौँ । कुटुम्भको मिठो धुन वजिरहेको थियो । भित्र वातावरण हेर्नालायक थियो । हामी अलिक कुनाको टेवलमा गएर वस्यौं । मैले स्प्रिंग रोल अर्डर गरें, उसले फ्रेन्च फ्राई, अनि दुइटा कोल्ड ड्रिंक्स पनि ।

स्टेजमा “बाँझो खेतमा, छड्के सलाम छ..” को इन्स्ट्रूमेन्टल वजिरहेको थियो । हामी भएठाउँ भने एक किसिमको मौनता थियो । ऊ अंकलले यु. एस. बाट पठाइदिनुभएको आइफोनमा स्क्रीन तल माथि स्क्रोल गरिरहेको थिइ, सायद फेसबुकको टाइमलाइन हेर्दैथी । म भने उसलाई हेर्दै टोलाइरहेको थिएँ ।

आयशा ब्राउन फूल स्लिभ टी-सर्ट र डार्क व्लु पाइन्टमा थिइ । आँखाको परेलीमा कालो आइलाइनरको रेखाको माथि सलक्क परेको आँखीभौं थियो, त्यस माथि लाम्चो निधार अनि त्यहाँबाट मुन्तिर लत्रिरहेको केहि त्यान्द्रा कपाल । ऊ घरीघरी त्यो कपाललाई कानको पछाडी लगिरहन्थी, तर फेरि त्यो उसकै निधार हुदै गालामा स्पर्श गर्न आइपुग्थ्यो । मनमनै सोचें, कस्तो वेइमानी कपाल । उसको मुहारमा आज वेग्लै चमक थियो । किन हो म उसलाई आज धेरै नै राम्री देखिरहेको थिएँ । के मेरी आयशा साँचै यस्ती राम्री थिइ? म आफैले आफैलाई प्रश्न गर्न लागेँ ।

“ एउटा कुरा भनम ” मैले मौनता चिर्दै सोधें ।

“ नाइँ दुइटा भन ” उसले लेघ्रो तान्दै भनी ।

“ ह्याब यु थिंक्ड एबाउट आउर फ्युचर ? ” मैले प्रश्न गरें ।

“ या, अ व्युटीफुल होम, फ्यामेली, चिल्ड्रेन्स एण्ड र भोल्कस्वागेन कार, हाहा ”

म अलिक सिरियस हुन् खोज्दै थिएँ तर, उसले मेरो कुरा हावामा उडाईदीइ, त्यो पल्लो टेवलमा वस्ने एक युवकले तानेको सिगरेटको धुवा जस्तै ।
उसको यहि हरेक कुरालाई हलुका लिने वानीले मलाई परस्पर शशंकित वानाउथ्यो । कतै उसले हाम्रो रिलेसनसिपलाई नि यसरी लाइट्ली त लिईरहेकी छैन ? म वारम्वार आफैंलाई प्रश्न गर्थें ।

आज उसैलाई पनि सोधें, “ तिमीले हाम्रो रिलेसनलाई नि यस्तै हलुका त लिएको छैनौ नि है ?”

“ प्लिज डन्ट टक लाइक द्याट, यु विल वि इन माइ हर्ट फरएभर ”

यस्तै यस्तै कुरा गर्दै हामी त्यहाँबाट १० बजे निस्कियौं । ट्याक्सीबाट उसको घर छोडीदिएँ अनि म नि फर्कें ।

ढिलो घर फर्केको भनेर घरमा गाली खाएको कुरा राती सुत्नुअघि एस. एम. एस. गरी । मैले पनि डन्ट ओरी डियर, गुड नाइट भनेर किसको स्माइली सहित रीप्लाई गरिदिएँ । उताबाट पनि स्वीट ड्रिम्सको रीप्लाई आयो ।

यसरी नै १२ कक्षा पनि वित्यो । परिक्षा दिईहोरी दुई तिन दिनलाई घर फर्किएँ । फेरि एम. बी. बी. एस. इन्ट्रान्स प्रिपेरेसनको लागि काठमान्डौ नै फर्किएँ र पुतली सडकको एउटा इन्स्टिच्युटमा भर्ना भएँ ।

काठमान्डौ फर्केपछि आयशासंग भेट भएको थिएन । पुतलीसडकमै इन्स्टिच्युट अगाडी भेट्न बोलाएँ । ऊ अलिक चिन्तित देखिन्थी, सधैको हँसिलो उसको मुहार अलिक मलिन थियो ।

“ के भयो ? किन स्याड ? ” मैले सोधें ।

“ बाबाले भन्नुभएको म अव यु. एस. जाने अरे, अंकलले उताबाट स्कलरसिप सहितको एप्रुभल लेटर पठाइदिन्छु भन्नुभाछ, मलाई टोफेल प्रीपेरेसनमा एडमिट गरिदिनुभएको छ । ”

उसको अंकल उहाको परिवार सहित यु. एस. रहनुभएको कुरा उसले पहिलै वताएकी थिइ । वेलावेलामा आफु पनि उतै जाने जस्तो कुरा गरिरहन्थी तर यसरी एकपटक नसोधी निर्णय गर्छे भनेर सोचेको समेत थिइन ।

“ बरु तिमी नि छोड्देउ यो सब, म अंकलसंग कुरा गर्छु, तिमी पनि एप्लाई गर । ”

उसको यस्तो कुराले म अवाक भएको थिएँ । त्यसपछि म फनक्क फर्केर कोठातिर लागेँ ।

१ महिना सम्म उसँग कुरा भएन । उसको त्यो दिनको कुराले मलाई ऊ माथि वितृष्णा जगाएको थियो । एकदिन भृकुटीमण्डपमा म माइक्रो कुरीरहादा ऊ भेट भएकी थिइ ।

मेरील्याण्डको एक युनिभरसीटीबाट आएको लेटर अफ इन्ट्रेस्ट अनि स्कलरसिपको कागज देखाउदै भनी, “ यु नो आकाश, माइ ड्रीम ह्याज नाउ कम ट्रु । ” म मौन रहें ।

त्यसक ठिक ३ महिना पछि ऊ अमेरिकाको लागि उडी । साथै मेरो उसँगको जिन्दगी विताउने सुन्दर सपना पनि उड्यो, लट्टाई बाट छुटिएर हावाको गतिमा निरर्थक उडेर रुखमा अल्झिएको चंगाझैँ म पनि अल्झिरहें।

त्यसपछि मेरो जिन्दगीमा एक किसिमको रिक्तता छायो । पढाइमा राम्रोसंग ध्यान पनि गएन. एम. बि. बि. एस. को इन्ट्रान्स एक्जाम पनि राम्रो भएन । अर्को वर्ष कुर्नुको अर्को विकल्प मसंग थिएन, किनकी पैसा तिरेर पढ्नु मेरो सामर्थ्य भन्दा वाहिर थियो । पढ्न मन लाग्न छोड्यो र म डिप्रेसनको विमारी भएँ ।

१ वर्ष पछि,

म काठमान्डौ छोड्दै आफ्नै गाउ लागें । विहान ८ बजे नयाँ वसपार्कबाट गाडी चढें । गाडीमा गुड्नु अघि फेसबुक लग इन गरें, टाइमलाइनको सुरुमै आयशाको अपडेट आयो, “ अ डे आउट” फोटो एल्बममा उ सायद उसको नयाँ व्वाईफ्रेन्डसंग कुनै समुन्द्रको बिचमा रमाइरहेकी थिइ ।

मेरो जीन्दगीको दुईटा सपना थियो, एउटा आयशासंगको सुखी र सुन्दर संसार बसाउने अनि अर्को डाक्टर बनेर गाउमा एउटा ठूलो अस्पताल खोल्ने । यी दुवै सपना मेरो लागि कुनैवेलाको मिठो कल्पना शिवाय केहि भएन । हो, मेरो जीन्दगीको सपना एउटा अक्करमा फुल्न खोजेको फुलको कोपिला झैँ भयो, न त फक्रिएर फुल्न सक्यो न त ओइलाएर झर्न नै सक्यो ।

*****

पढ्दा पढ्दै सकियो । आँखा रसिला भएका थिए । डायरीबाट आँखा तन्काएर यसो पुलबाट तल हेरें । दुइजना शशस्त्र प्रहरीका जवानहरु खोंचबाट तल पस्न खोज्दै थिए । मान्छेहरुको भिडले ठेलमठेल भैसकेको थियो । अर्को एक प्रहरी आएर त्यो डायरी मेरो हातबाट लिए अनि फेरि त्यहि कालो एडीडास व्यागमै हाले । भिडलाई पछाडी हट्न प्रहरीहरु सुझाइरहेका थिए । मलाई भाउन्न भयो, अनि त्यहाँबाट निस्किएर सरासर होस्टेल लागेँ । बेलुकी समाचार सुन्दा थाहा पाएँ, महेन्द्रपुलबाट सेतीको खोचंमा हामफालेका युवकको उद्दारको क्रममा मृत्यु । एकछिन शुन्यता छायो, आँखा चिम्ले । ल्यापटप खोले अनि वर्डमा दिउसो डायरीका एक एक कुरा सम्झदै टाइप गर्न लागेँ । वेलुकी ब्लगमा एउटा शीर्षक दिएर लामो लेख बनाएर पोस्ट गरें, “सपना लिलामीमा छ”…..

समाप्त!!!

कथाको पुरै शृंखला पढिसक्दा कथा कस्तो लाग्यो!! पत्रिक्रिया दिनुहोला!! 🙂

6 Responses so far.

  1. dilip says:

    atti ramro cha dai !!! keep it up

  2. कथा गज्जब लाग्यो, भविष्यमा पनि यस्तै कथाहरु निरन्तरताको आशा गरेको छु ! धेरै धेरै शुभकामना !!

  3. Shovit Khanal says:

    Ramro lagyo. Man pani chhoyo. Bigat pani yaad aayo. Saala sapana . Bhaye ni tension navaye pani tension. Pheri pani yestai padhna paun.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

%d bloggers like this:
www.000webhost.com